You don't learn to walk by following rules.

You learn by doing, and by falling over.

Richard Branson


10 juni 2015

Distance today

Total distance

Weather


DAG 66

28 Km

1757 km



Previous daily reports: click Belgium, France, Spain.


Sleeping: Pension, Najera


Walking with: Gerry en Wilma und Antje (D)


Route:

  • Santo Domingo
  • Tosantos

Zo slecht hebben we nog nooit geslapen. Een van de pelgrims in de slaapzaal snurkt even hard als hij winden laat. Gewoon niet te doen! Om vier uur beginnen gewoontegetrouw de eersten al hun boel bij elkaar te pakken. Om het volledig onaangenaam te maken, pikeert Antje weer één van haar crisissen. Ze eist privacy om haar kousen aan te doen! Hou toch gewoon uw mond vervelend wicht.

 

We zijn de stad nog niet buiten als het begint te regenen. We halen voor het eerst sinds lang onze poncho terug uit. Het zal uiteindelijk de hele dag blijven regenen. We kopen onderweg een broodje en scoren een cola. We gaan in geen geval stoppen waar alle anderen slapen. We wandelen verder dan de gewone etappe om uit de kudde te ontsnappen en rust te vinden.


In Tosantos nemen we een refuge die nog veel ouder is dan die van gisteren. De Franciscanen bieden hier een mat aan op de grond, geen bed. Uiteindelijk heeft Sint-Franciscus ook altijd op de grond gemaft in zijn kleine hut. We worden met open armen ontvangen een dik uur voordat ze normaal open doen. Ze vragen onze credential en nemen er alle gegevens uit over. Belgen, goed en van waar zijn jullie vertrokken. Van thuis. Neen, we willen niet weten waar jullie wonen, we willen weten vanwaar jullie vertrokken zijn. Awel, we zeggen het toch, thuis. Wablief?! Ja, je hebt het goed gehoord. De Japanner die mee staat aan te schuiven vindt het geweldig ons uiteindelijk in levenden lijve te zien ! Hij had ook al over ons gehoord. Een andere pelgrim had al verteld dat wij onderweg zijn.

In de slaapzaal nemen we de twee matten aan het venster. Anders dan van gewoonte blijven we eerst een uur slapen alvorens iets anders te doen. We zijn doodop. Héél de refuge ademt geschiedenis uit. Het dak waaronder we liggen, heeft al in honderden jaren aan duizenden pelgrims een goed onderkomen geboden. Het geeft een speciaal gevoel hier een deeltje van te kunnen zijn. We worden door de verantwoordelijke vriendelijk uitgenodigd om mee te komen koken, straks zal er in de meditatieruimte naast de slaapzaal een soort van dienst gehouden worden... misschien gaan wij ook wel. We zijn blij in een kleine refuge te zitten en wéten gewoon nu al dat het zalig slapen wordt.

 

We gaan iets drinken in een klein barretje waar alleen Spanjaarden zitten. Ze komen van hun werk en zitten te kaarten, lezen de krant of kijken televisie. Hier is geen spoor van een pelgrim te zien.