Mocht het een wielerwedstrijd zijn, zou dit de beste beschrijving zijn: de man met de hamer tegengekomen maar opgeven, dat nooit, zelfs niet met opengebarsten voeten!


Morgen volgt beeld- en tekstmateriaal.

(Dirk Staf, tussentijds verslaggever)


Deja Vu:

When you think you're doing something you've done before,

it's because God thought it was so funny,

he had to rewind it for his friends.


15 juni 2015

Distance today

Total distance

Weather


DAG 71

25 Km

1889 km



Previous daily reports: click Belgium, France, Spain.


Sleeping: Refuge Juan de Yepes, Hontatas


Walking with: Gerry en Wilma


Route:

  • Burgos
  • Hontanas

We ontwaken lang nadat Wilma en Gerry vertrokken zijn. Mijn voeten doen verschrikkelijk pijn maar we besluiten toch te vertrekken. Door de pijn schijnt te tocht nog langer als anders. We stappen langs een straat waar geen einde aankomt. We schrijven een bericht naar onze twee zusjes om hen te melden dat we de strijd staken en in een volgende dorp zullen overnachten. We kunnen de etape die was gepland onmogelijk afwerken. Bij de eerste refuge doe ik mijn wandelschoenen uit om de schade vast te stellen. De blaren zijn zo dik als kwarteleieren. Geen wonder dat het niet meer uit te houden was. We stappen slechts 13 kilometer maar ze zijn voor mij de langste geweest van de volledige reis.

We moeten nog een uurtje wachten alvorens we mogen inboeken, de kamers zijn nog niet klaar. De laatste pelgrims zijn waarschijnlijk pas vertrokken. Aan de voorgevel hangt een baffel die de beste rockmuziek speelt! Elvis zingt “You are always on my mind” terwijl ik teug denk aan mijn gesprek met Joe.

We mogen de kamer in en ik verzorg mijn voeten onmiddellijk. Als dat maar goed komt? Hoe komt het toch dat ik na bijna 2000 kilometer nu last begin te hebben? Niet alleen mijn voeten zijn in slechte conditie. Ik ben afgepeigerd... doodop. Ik kan me niet herinneren wanneer ik me nog zo leeg voelde. Ik besluit niet onmiddellijk naar beneden te gaan en eerst wat te siesten. Ik leg me op m’n bed en voel héél bewust hoe het laatste beetje energie uit m’n lijf wegglipt. De Camino doet wat met een mens. Heb ik dan toch de grens bereikt van wat ik fysiek aankan? Vermoedelijk wel.