Vergeet op datum van gisteren de foto niet te bekijken van "the Jackoson Five".


If you want your dream to come true, don't oversleep.


9 May 2015

Distance today

Total distance

Weather


Day 36

20 km

967 km



Previous daily reports: click Belgium, France, Spain.


Sleeping: La ferme de  la Besse, Besse.


Route

  • Marsac
  • Saint-Goussaud
  • Besse

Welcome, a table for five? Tonight’s special is fish and chips”.  Heb ik dit goed gehoord? De uitbater van “chez Jacques” blijkt een rasechte Schot te zijn. Het restaurant kan perfect de vergelijking met een Engelse pub doorstaan. Het is er gezellig druk, de voertaal is Engels.  Bij wijze van voorgerecht ga ik buiten aan de “fish and chips”-camionette een portie halen. De boel was ronduit ranzig! Er zat meer vet op de wanden van zijn baraque à frittes dan in zijn frituur. Dit belooft gewoon een uitstekende fish & chips te worden. Ook de frituurman is natuurlijk even Engels als zijn koopwaar. Hij spreekt een paar woorden Frans. Zelfs Dell-boy (Only fools and horses) spreekt beter Frans. Ik zeg het hem ook en hij kan er hartelijk om lachen. Binnen serveert de zoon van de baas ons burgers gemaakt van échte limousinrunderen. Voor geen geld eten we onze buik rond.  Ad en onze twee zusjes besluiten naar huis te gaan. Frankie en ik kunnen het niet over ons hart krijgen om nu al naar huis te gaan... het is tenslotte vrijdagavond. We slaan de boel gade gedurende een halfuurtje. We worden spontaan aangesproken door de lokale jeugd. Frankie daagt ze meteen uit voor een partijtje pool. Het is natuurlijk geen goed idee van mij in een ploeg te nemen... ik kan er vanzelfsprekend niets van. Al gauw trek ik me terug aan de bar en begin een diepgaand gesprek met Alexander.  Hij kiest er bewust voor in deze regio te blijven wonen maar beseft maar al te goed dat de wereld zoveel ruimer is. Tegen middernacht kondigt de “landlord” the last orders aan.  Pas een paar uur later verlaten we zijn zaak.

 

Het ontbijt komt natuurlijk véél te vroeg, wakker zijn we evenmin... althans totdat de bazin van de keet aan Ad zes euro vraagt voor twee theetjes. Je hebt inderdaad goed gelezen. Wat een afzetterij is dit? We pakken onze boel bij elkaar en slaan wederom genadeloos toe... uit solidariteit met Ad wil ik gerust met twee WC-rollen in de rugzak lopen.


De eerste kilometers zijn steil en zwaar maar we slaan er ons door.  Grote man ’s nachts, grote man ’s ochtends. Bij het eerste dorpje dat we op onze weg tegenkomen, houden we even halt. Hier zou ik kunnen wonen. Zo kalm, zo mooi, zoveel eeuwenoude boerderijen die wachten op een nieuwe eigenaar.  Op de enige weg die door het  dorp loopt, komt een dame met kruiwagen al zingend aangelopen. Ze is een plant gaan uitschuppen in het bos... deze had ze nog niet.  Madame is een Parisienne pur sang maar vindt het hier de max.

 

In Saint Goussaud ga ik naar de “lanterne des Morts” – dit gedenkteken staat in alle gidsen - en daarna naar de kerk. Gaby heeft me net gevraagd een kaarsje te branden... per grote uitzondering is de kerk zelfs open... het kaarsje kan ik niet aansteken omdat de stekjes vochtig zijn. Miljaar! Gelukkig heeft Frankie een aansteker mee.

Na een halfuurtje wandelen, besluiten we in een weide te siësten.  Het vergezicht dat we hier krijgen, is adembenemend. We zijn het er roerend over eens dat dit het mooiste uitzicht is dat we tot nu toe op onze tocht hebben gezien. We kunnen onze ogen niet geloven: zo indrukwekkend!  Bij zo’n landschap voel ik me zo klein en krijg ik hetzelfde gevoel als bij de ochtendmis in Vézelay... maar dan al siëstend.  Alleen Alfonds Daudet zou in zijn “Lettres de mon moulin” een patertje kunnen beschrijven dat al siëstend zijn hemel verdient... als God in Frankrijk... zo voelen we ons. Velen Fransen voelen zich goddelijk, maar dat is weer helemaal iets anders.

We overnachten met onze Jackson five in de Ferme de la Bresse. We zitten samen op het grasveld van onze gîte à la ferme. Onze biertjes worden opgediend in een icepack en de geuren die de kok uit de keuken op ons af laat komen, zijn héél veel belovend.  Kent u “Le jugement du fol” van François Rabelais?  De postbode diende te betalen voor de geuren van de keuken, met het geluid van zijn muntstukken. Ik wil gerust écht muntstukken betalen voor meer dan alleen de geur!